De Vroege Vogels vieren een jubileum

Koffie en gebak na vroege baantjes in het zwembad | mei-2013

Iedere ochtend staan ze er weer, de ‘vroege vogels’ van openluchtbad De Griffioen in Grijpskerk. Een clubje doorgewinterde zwemmers en zwemsters, die om 7.00 uur het bad weer “warm zwemmen” voor de dag die komen gaat. Eén keer per week, op woensdag, drinken ze daarna nog even koffie. Tijd voor nieuwtjes en gezelligheid. Afgelopen week vergezelde een lekker stuk gebak de koppen koffie. Gerben de With vierde een jubileum. Hij zwemt alweer veertig jaar in het clubje mee.

Weer of geen weer, Gerben, Johannes en Henny Bosscha, Albert Sikkens, Annette Jelsma, Jeanne Scholten, Thea Zuidema en Agda van der Vlis beginnen de dag met een duik. Badjuf Rina van der Werf en haar collega Berend Vos kunnen de klok er op gelijk zetten. Rond tien voor zeven ’s ochtends komen ze één voor één aan, uit Grijpskerk, Niezijl en Visvliet. Om zeven uur liggen ze in het water, wat ze vaak na een kwartier weer voor gezien hebben. “En dan heb je er 500 meter op zitten”, vertelt de jubilaris. “Overslaan doe ik nooit, behalve als ik met vakantie ben. Of het wel leuk is? Je weet niet beter”, is het nuchtere antwoord. En de koud? “Daar wen je aan.” Want koud kan het zijn. “Vorige week moesten we nog de auto krabben”, herinnert Agda zich. “Oh ja, toen kwamen we hier met handschoenen aan”, vult Jeanne aan.

Gerben is het middelpunt vandaag, aangezien hij zijn veertigjarig jubileum viert. “Mijn oudste zoon begon op zesjarige leeftijd met schoolzwemmen. Elke ochtend stond ik om 7.00 uur aan de kant te blauwbekken en toen dacht ik: ik kan er dan zelf ook wel induiken. Inmiddels is mijn zoon 46 jaar.” Het rekensommetje was snel gemaakt. Hij is niet de enige van het clubje die al jarenlang zijn dagen begint met een duik. Bijna allemaal zwemmen de heren en dames een tientallen jaren om 7.00 uur, zodra het seizoen van het openluchtbad weer van start is. Alleen Johannes begon ongeveer drie jaar geleden. “Toen ging hij met prepensioen”, doet zijn vrouw Henny uit de doeken, “en toen zei ik: ‘nu moet het maar wezen’.” “Maar hij ligt er altijd als laatste in, hoor”, grapt een ander.

“Wij warmen het bad op”, grapt de groep door. “Ieder heeft zijn eigen baan. En een eigen hokje.” Ze hebben verhalen zat over hun zwemkwartiertje. “Er gebeurt hier best wel wat. Kikkers, eenden in het water”, vertelt Agda. “Oh, die kikkers”, zegt Annette, “die zitten dan altijd weer in mijn baan.” “Het is een heel sociaal gebeuren”, vertelt Gerben ten overvloede terwijl de rest gezellig nieuwtjes uitwisselt. “Mijn vrouw zegt nog wel eens als ik thuiskom: ‘hoe was het bij zwemmen, nog nieuws?” “Net een nieuwsblad hier”, beamen de dames. “We hebben hier geen Streekkrant nodig”, grappen ze.

In de winter zien de dames en heren elkaar niet. “Ja, we komen elkaar natuurlijk wel tegen, Als je elkaar dan bij de C1000 treft, gaat het al snel van: ‘hij is bijna weer open, hè’”, vertelt Thea. “In het begin herkende je elkaar niet met echte kleren aan”, vertelt Henny, terwijl er achter haar iemand in badjas voorbij komt. Er is iets bij voor te stellen. “Ik kwam een keer iemand in een driedelig streepje tegen en vond dat hij wel erg amicaal deed. Bij het zwemmen de volgende ochtend zei hij: ‘herkende je me niet?’.”

Langzaamaan stapt één voor één weer op. Tijd voor een welverdiend ontbijtje. Morgen zelfde tijd, zelfde plek. “Behalve in het weekend, dan zijn we vrij”, lacht de jubilaris. “En morgen dan is het Hemelvaart, dan hebben we een snipperdag!”

Bericht in de Streekkrant